Geen idee is een boek over levenscultuur. Daaronder versta ik het streven naar goed leven, in zowel ethische als esthetische zin, en wel door het cultiveren van relaties tot dingen, mensen, activiteiten, in de wereld rondom. Een van de voorbeelden die ik daarbij geef uit mijn eigen leven is muziek maken. Daarbij verwijs ik naar ‘improvisatiemuziek, al dan niet achteraf uitgewerkt tot herhaalbare muziekstukken’. Het leuke van zo’n website is dat ik daar ook iets van kan laten horen.

Met ‘improvisatiemuziek’ bedoel ik niet, improviseren op een bestaand thema zoals in jazz en blues, maar samen ter plekke muziek maken. Iemand begint gewoon met wat hem of haar binnenvalt – kan zijn een bas groove, een drum ritme, een gitaarriedeltje, of een zanglijn – waar de anderen dan spontaan op in haken. De kunst is om goed te blijven luisteren naar en te reageren op elkaar. Maar als iedereen steeds op elkaar reageert dan wordt het chaotisch, dus je moet elkaar muzikaal steeds bij de hand houden en zorgen dat je er samen geleidelijk ontwikkeling in brengt. Het is inspannend, want je moet voortdurend ‘bovenop’ de muziek blijven, je mag geen moment verzaken – en het is hartstikke spannend, omdat je aan het begin totaal geen idee hebt wat er gaat gebeuren en je dus de meest onverwachte en diverse en uitzinnige muzikale avonturen kunt beleven.

Jarenlang speelden wij elke week een hele avond lang muziek, soms wel 4 uur nagenoeg non-stop. En ‘wij’, dat zijn in de eerste plaats Harm Lamers (gitaar en synthesizer) en ik (bas, soundscapes). Door de jaren heen hebben we met veel andere mensen improvisatiemuziek gemaakt, en altijd vanuit het bovenomschreven principe van het ‘freestyle jammen’. Daarnaast hebben we veel tijd doorgebracht thuis achter de computer, met diverse elektronische apparatuur, om sommige van die ‘jams’ om te vormen tot vaste muziekstukken. Dat was onder de naam van Bougainville, en ik heb een aantal van deze (amateur!) producties hieronder gezet. (Op enkele nummers zijn ook drummer Peter Franssen en toetsenist Bas van V. te horen). Daarna vormden we met drummer en impro-zanger Toon Borghuis een trio geheten Wasabisabi, waarmee we uitsluitend freestyle muziek maakten. Ook daarvan kun je aantal stukken beluisteren; omdat alles met enkele losse microfoons werd opgenomen is de opname kwaliteit nogal wisselend.

Eigenlijk is dit muziek maken, geheel volgens de filosofie van het boerenverstand. Steeds vanuit het ogenblik, met een zo groot mogelijke openheid, en permanent in dynamische interactie met (andere mensen in) de wereld. En enorm genieten van het proces. Zoals wij altijd zeiden: anything goes, zolang het maar lekker is. Helaas ging het op den duur niet zo lekker tussen ons en is het trio uit elkaar gevallen.

Bougainville

Arizona

Goaty on the Run

Urlaub

Last rites

Walking the park

 

Wasabisabi

Arjuna's March

Baku Jazz Club

Moonlight

Pulse passion

SuperNova